Ég, Prólótov Móletariat, er ekki alltaf með fjörfisk í vinstra auga og sting í hægri rifbeinunum sem heita Líbía. Ég hugsa ekki bara um arðránið allan daginn. Ég hugsa td. um að mér finnast allir drengir sem vinna hjá RÚv vera alveg eins, allir eins og litli sögubjálfinn og hvort það sé ekki vegna þess að ég er orðin svo gömul. Ég hugsa um að ég sá mann á Facebook segja að ég væri lesblind. Ég hugsa líka um að vaska upp og setja í vél. Og hvort ég eigi að vera með hræðilegt samviskubit eða láta mjög slæmt duga yfir því að nota stundum svona klósettþurrkur til að þrífa. Og hvort ég eigi að kaupa mér nýtt krem núna eða bíða þangað til næstu mánaðarmót. Og hvort ég eigi að fara út að -labba hratt- eða í helvítis World Class. Það tekur reyndar mikinn tíma, að ákveða hvort sé rétt að gera. Ég hugsa um hvort ég eigi að taka með bók í bað, alvöru lifandi bók eða ipad. Ef ég tek ipadinn með hugsa ég mikið um að ég megi ekki missa hann í baðið. Ég hugsa líka um hvort ég eigi að nota blonde highlight sjampó eða thickening sjampó. Hvort er betra að reyna að verða ljóshærðari eða með þykkt hár? Yfirleitt vel ég blonde highlight af því ég tel frekar öruggt að þar geti ég náð árangri en mjög óvíst að ég nái árangri í þykkingarverkefninu.

Allt þetta og fleira hugsa ég um.

Ég hugsa líka stundum að nú ætli ég að gera eitthvað. Fara í bæinn td., eða á bar. Ég hugsa oft um það en læt sjaldan til skara skríða. En að fara í bíó, það kemur fyrir að ég ræð við að taka ákvörðun um að fara í bíó. Um daginn fór ég í bíó. Svo fór ég aðeins seinna út að -labba hratt- með gamla spilarann með mér. Og á nýja playlistanum á gamla spilaranum eru tvö lög saman, fyrst það fyrra og svo það seinna á eftir. Mér hefur alltaf þótt skrítið að ég hafi sett þau saman, of stutt á milli tilfinningasveiflanna, manía og niðursveifla með alltof stuttu millibili, bara þremur sekúndum, það gengur ekki upp hugsaði ég alltaf. En núna fannst mér það passa, eftir bíóferðina, þegar ég fór út, guði sé lof fyrir það að ég fór ekki í World Class, það var fullt af stjörnum og hræðilega kalt, ég hugsaði um bíómyndina, einmitt, einmitt hugsaði ég og fannst þetta allt passa afskaplega vel, ég var orðin svo fullorðin og stapíl þarna úti að ég gat ekki annað en hrist höfuðið hægt í því sem næst forundran á því hvað aldurinn er eins og eitthvað róandi lyf og hvað tilfinningar verða viðráðanlegar þegar ennisblöðin hætta að feykjast til og blakta bara varlega í andvaranum.

Núna er ég ennþá að hugsa um bíómyndina, hún var vissulega hugvekjandi, sérstaklega langar mig að sjá fyrstu senuna aftur, en samt aðallega hvað það er skrítið þegar heilastarfsemin verður eins og stóris í frekar notalegri stofu þar sem gluggar standa aðeins opnir og golan kemur og fer en gegnumtrekkurinn er alveg hættur.

– – – – 

Ég hef lögin ekki með.

Auglýsingar

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s